Yaşadığı zorluklara rağmen yılmayan Hatice teyzenin azmi, gören herkesin takdirini topluyor. Her gün evine girip çıkmak için ellerini kullanarak merdivenleri çıkan Hatice teyze, “Yoruluyorum ama başka çarem yok. Elimle çıkıyorum, terlik giyiyorum ki yara olmasın” diyerek yaşadığı zorluğu özetliyor.
“Asansör olsa, ben de rahat ederdim”
Hatice teyze, en büyük sıkıntısının binada asansör olmaması olduğunu belirterek, yetkililere seslendi:
“Devletimiz büyük, sesimi duysunlar. Ben kimseye yük olmak istemem ama biraz destek olunsa, hayatım kolaylaşır. Asansör olsa, ben de diğerleri gibi rahatça girip çıkardım evime.”
Komşulardan Destek Var Ama Yetersiz
Komşuları zaman zaman Hatice teyzeye yardım etmeye çalışsa da, bu onun bağımsız hareket etme arzusunu değiştirmiyor. Yalnız yaşayan Hatice teyze, yıllardır aynı binada oturduğunu, ancak bugüne kadar kimsenin kalıcı bir çözüm sunmadığını ifade ediyor.
Bu iç burkan tablo, engelli bireylerin kent yaşamında hâlâ ciddi sorunlarla karşılaştığını ve mimari engellerin ne kadar büyük mağduriyetlere yol açtığını bir kez daha gözler önüne seriyor.
HABER: GAZETECİ İBRAHİM UYGUR
